Veel plezier! 

 

 

 

 

 

Heksen & Wiccans

Heksen & Wiccans

Jouw link hier?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De eenwording van man en vrouw, die door de handvasting symbolisch wordt weergegeven, kan vruchtdragen en de baby die hieruit geboren wordt is dan als het ware een kind van de Godin en de God. Dat geld voor iedere baby, maar voor een Wiccakind wordt hier meer de nadruk op gelegd. Om dat te bekrachtigen voeren Wicca's soms een wiccaning uit, waarbij de baby op een bepaalde manier wordt gezegend en verwelkomd. Het woord is uit het Engels overgenomen. In het boek der schaduwen wordt de wiccaning, net als de handvasting, niet genoemd. In de jaren zeventig is dit gebruik in Engeland en de Verenigde Staten ontstaan en heeft zich daarna verder verbreid onder Wicca's over de hele wereld. In traditionele leefgemeenschappen zoals die algemeen voorkwamen in, bijvoorbeeld, Afrika, Oceanië en het Pre-Columbiaanse Amerika, waren geboorteriten zo algemeen dat van een universeel Mitcea Eliade het belang van de geboorteriten als volgt: Als het kind geboren is, heeft het slechts een fysiek existentie; het is nog niet erkend door de familie, noch opgenomen in de gemeenschap. Pas de onmiddellijk na de verlossing voltrokken riten brengen de pasgeborene in de 'levende' staat in de juiste zin; pas door deze riten treed hij in tot de gemeenschap der levenden. In de boeken over Wicca worden de drie belangrijkste overgangsriten, afgezien van de inwijdingen, gewoonlijk gegeven in de volgorde: wiccaning,handvasting en overlijden. Dit suggereert dat een wiccaning wordt gedaan om het kind op te nemen in de Wicca-gemeenschap, dat het kind als volwassene Wicca wordt en een handvasting ondergaat om vervolgens als Wicca te overlijden. Het is mooi als iemands leven zo verloopt, maar toch is de wiccaning niet bedoeld om zieltjes te winnen. Een wiccaning is geen beheksing om het kind zodanig te beïnvloeden dat het zal kiezen voor het Wicca-pad. Wat een wiccaning wel betekent is ten dele afhankelijk van de situatie. Als beide ouders Wicca zijn en in een Wicca-gemeenschap wonen kan de wiccaning het karakter van een echte overgangsrite hebben, In de Verenigde Staten is dit bijvoorbeeld het geval in Circe Sanctuary, een centrum voor Wicca's en paganisten van zeer uiteenlopende pluimage. Het centrum is in 1974 opgezet in Wisconsin door Selena Fox, Jim Alan en Dennis Carpenter en is uitgegroeid tot een van de belangrijkste centra op dit gebied in de wereld. Een wiccaning voor een baby die op een dergelijk centrum geboren wordt en daar ook opgroeit kan een daadwerkelijk opnemen in de gemeenschap betekenen. Het kind maakt deel uit van een Wicca-gemeenschap tot het oud genoeg is om een eigen keuze te maken om zelf ook het Wicca-pad te kiezen en inwijding te zoeken of de Wicca de rug toe te keren. De twee belangrijkste functies van een wiccaning zijn de baby te zegenen en onder de bescherming van de Godin en de God te plaatsen. Dat zijn ook de doelstellingen die over het algemeen voor een niet ingewijde partner acceptabel zijn. Als beide ouders Wicca zijn is het waarschijnlijk voor hen belangrijk het kind in de Wicca-gemeenschap op te nemen en daar in de wiccaning de nadruk op te leggen. Vaak wordt bij de wiccaning het kind een naam gegeven die alleen binnen de Coven of Wicca-gemeenschap gebruikt wordt. Als het kind later Wicca als levenspad kiest en wordt ingewijd zal het een eigen Wicca-naam kiezen.

 

 

 

 

 

 

 

Het zwarte kleed:

 De kleur staat voor het ontvangend principe. Het maakt het altaar gevoeliger. Het kleed moet lang genoeg zijn om de ruimte eronder af te dekken.

Het dekkleed:

Over het zwarte kleed kan verschillende kleuren dekkleden gelegd worden. Dit hangt af van de betreffende feesten of rituelen. Een geel of goedkleurig kleed voor zonnefeesten of een witte voor bij volle maan. Een gekleurd kleed om bij rituele handelingen kracht te verlenen, waarbij het kleed dan de kleur heeft van de gebeurtenis. Veelal bepaalt de kleur van het dekkleed de sfeer van het altaar.  

Het wierookvat:  

Het is belangrijk dat dit vat een ketting of handvat heeft omdat we het mee moeten kunnen nemen, we moeten ermee in de rondte kunnen lopen. Hier voor kan ook de cauldron gebruikt worden mits je oppast voor je handen, het handvat van deze kan heet worden  

De kelk:  

De kelk vertegenwoordigt het vrouwelijke, vaak staan er zelfs twee, een voor de wijn en een voor het water. Voor het laatste wordt ook vaak een schaal gebruikt. De kelk is water en behoort dus aan de west kant van het altaar te staan. De kelk moet van kristal zijn omdat zij zo het zuiverst is. Als er twee kelken gebruikt worden is het raadzaam om twee verschillende te nemen om zo de water kelk en de wijn kelk uit elkaar te houden.

Het coven zwaard:      

Slechts tweede en derdegraads ingewijden mogen dit zwaard hanteren. Binnen onze coven wordt deze alleen door de hoge priesteres en door de priesteres aangeraakt, dit is omdat er met gepast respect mee om gegaan dient te worden. Het zwaard staat voor het mannelijke aspect en behoort tot het element lucht. Het zwaard wordt aan de voor zijde van het altaar geplaatst.

De athame:   

Is de dolk met het zwarte heft, hier in zijn magische symbolen van kracht aan gebracht en de covennaam. Het is het werk mes van de heks. Er worden kruiden en takken mee afgesneden. Ook op het altaar wordt hiermee verschillende taken verricht. De athame wordt op de oostelijke kant van het altaar gelegd, de kant van het element lucht.  

De boline: 

Het werk mes van de coven, waarmee alles gesneden of gekerfd wordt. In tegenstelling tot het athame is dit mes wel scherp.

De cauldron: 

Een cauldron is de heksen ketel. Deze kan in maten variëren, de kleine wordt vaak gebruikt als wierookvat, in de grote brouwen we dranken of andere dingen die op een vuur verwarmt dienen te worden.

Het Pentakel: 

En natuurlijk het Pentakel, deze word gebruikt bij het consacreren van water en zout en bij het consacreren van gebruiksvoorwerpen. Het pentakel vertegenwoordigt het element aarde. Het pentakel kan gemaakt zijn van hout, glas ,metaal of aardewerk, met daar op bepaalde symbolen en tekens.

Het book of shadows:   

Oftewel het heksen werkboek, bestemd voor de eerstegraads heksen. Later als men een derdegraads heks is ( of hoge priesteres / priester ) maakt men een eigen book of shadows. Hierin opgenomen: rituelen, spreuken, maanstanden, het achtvoudige pad van realisatie, de feestdagen, kruiden en oliën en nog veel meer. Dit is allemaal met de hand geschreven. Omdat het boek het gezicht is van de coven, ligt het altijd bij het altaar. Deze gegevens worden steeds overgenomen door de covenleden die zelf een boek gaan beginnen. Een belangrijk boek dus.

Scourge:

Hij is geïntroduceerd door Gerald Gardner, deze hield van de zweep omdat men er zeer snel door in een trance stadium kan raken. In de magische werkwijze wordt het gebruik van de zweep aangeduid als een van de acht magische paden Het is de zweep die voor de inwijdingen gebruikt wordt. Wij gebruiken een zelf gemaakte gesel die van zijden stroken gemaakt is, dit is veruit een vriendelijker manier om kwade gedachten en geesten uit het lichaam te bannen.

De Bel:

Onze bel heeft geen klepel en wordt geluid door er met de boline tegen te slaan. Dit is om iemand bij de les te houden die in een trance dreigt te geraken als dit juist niet gewenst is, het geluid houdt je dus aards gebonden.

De libation:

Is een schaaltje waar de cake, brood of andere etenswaren in gedaan worden voor een offerande te brengen aan de aarde of het kleine volk.

De korden:

Een heks heeft drie korden, een rode, een blauwe en een witte. Deze moeten voor de inwijding zijn aangeschaft. Dit zijn de coven korden. De witte wordt door de hoge priesteres gegeven, de andere moeten door de te worden ingewijdene zelf worden aangeschaft, dit is een deel wat men bewuster maakt voor de inwijding.

De goden /godinnen beeldjes: 

Naar gelang de behoefte, het ritueel of inwijding kunnen deze op het altaar geplaatst worden. Al dan niet zelfgemaakt.

Deze attributen treft men over het algemeen aan op en om het altaar. Naar gelang het uit te  voeren ritueel.